1889 - 1944
urodził się 26 sierpnia 1889 r. w Łodzi. Syn Ludwika Uthke i Marii z Nadratowskich. Ukończył Gimnazjum Realne w Sosnowcu, w którym uczyli także jego ojciec (profesor matematyki) oraz stryj Eugeniusz Uthke, duchowny ewangelicki. Tam zetknął się z ideologią socjalistyczną i wstąpił do młodzieżowego koła PPS. Studiował na Politechnice w Rydze, Wyższej Szkole Technicznej w Moskwie oraz na Politechnice Warszawskiej uzyskując tytuł inżyniera architekta.
Podczas I wojny światowej służył w artylerii rosyjskiej i wzięty do niewoli niemieckiej, do końca wojny przebywał w obozach niemieckich. Jesienią 1918 r. powrócił do kraju i objął stanowisko Inspektora Pracy w Sosnowcu. W tym czasie został przyjęty do PPS i rozwinął działalność partyjną: organizował wraz z Romanem Uflem dzielnicę PPS i Sosnowiec – Pogoń, wygłaszał odczyty, prowadził agitację w środowisku zagłębiowskiej inteligencji. W marcu 1919 r. został wybrany na radnego Rady Miejskiej m. Sosnowca. Objął też nadzór nad Wydziałem Budowlanym w Magistracie m. Sosnowca. W 1920 roku wstąpił do Wojska Polskiego, dowodząc baterią Pułku Artylerii Ciężkiej. Brał udział w bitwie warszawskiej.
Cezary Uthke był budowniczym miejskim oraz cenionym w Zagłębiu Dąbrowskim architektem i urbanistą. Prowadził w Sosnowcu własną pracownię projektów budowlanych. Także w 1925 r. objął stanowisko kierownika Wydziału Budowlanego w Magistracie miasta Dąbrowa Górnicza. Zaprojektował m.in. szpital dziecięcy w Siewierzu oraz kierował jego budową, nadzorował budowę wodociągów, kanalizacji itp. Zainicjował także budowę osiedla Staszic w Dąbrowie Górniczej. Był aktywnym członkiem PPS. Zaangażował się w organizowanie Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego oraz Czerwonego Harcerstwa. Aktywnie działał na rzecz miejscowej ludności, w tym najbiedniejszej. Organizował wycieczki dla młodzieży robotniczej , propagował idee budownictwa społecznego oraz tanich szpitali.
We wrześniu 1939 r. został zmobilizowany i brał udział w kampanii wrześniowej. Od pierwszych chwil okupacji był organizatorem walki podziemnej. Jako członek PPS został dowódcą Gwardii Ludowej będącej zbrojną organizacją konspiracyjną tej formacji. Po scaleniu Gwardii z Armią Krajową w 1943 r. został szefem Wydziału Wojskowego Okręgu Śląskiego AK, a następnie mianowany zastępcą komendanta Okręgu Śląskiego AK. Awansował do stopnia majora i odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.
15 grudnia 1943 r. został aresztowany przez gestapo i odwieziony do więzienia w Mysłowicach i po wielu torturach, przewieziony do obozu w Oświęcimiu. Tam został skazany przez hitlerowski sąd na karę śmierci. Wyrok wykonano 26 maja lub 12 czerwca 1944 r.
Prywatnie Cezary Uthke był żonaty z Józefą Heleną Puszczewicz, z którą miał trójkę dzieci, córki Jadwigę (1921 r.) i Barbarę (1922 r.) oraz syna Tadeusza (1928 r.).
