14 listopada 1905 r. –  Consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore

Ignacy Kowalczewski

(ur. 30 stycznia 1895 r. w Dąbrowie Górniczej, zm. 19 grudnia 1976 r. w Pen

“Sęp-Sępiński”, skaut, członek Związku Strzeleckiego. Walczył w składzie Kompanii Kadrowej wśród ułanów Władysława Beliny-Prażmowskiego. Następnie walczył w szeregach 1 pułku ułanów Legionów Polskich. Po rozwiązaniu pułku kawalerii w wyniku kryzysu przysięgowego w lipcu 1917 r. uniknął internowania i ukrywał się do listopada 1918 r. w Dąbrowie Górniczej, działając jednocześnie w POW, dostarczając dla konspiracyjnej organizacji broń i amunicję. Od 5 listopada 1918 r. służył w Wojsku Polskim.

W szeregach 3 pułku ułanów uczestniczy w walkach z Bolszewikami w latach 1919-1920, Za konną szarżę pod wsią Noricą zostaje odznaczony Virtuti Militari. Wojnę kończy w stopniu rotmistrza. W okresie międzywojennym służył w 3 pułku ułanów, jako instruktor w Centralnej Szkole Kawalerii a później ponownie, jako dowódca szwadronu,  w 3 pułku ułanów i dalej kolejno w 19 pułku ułanów i 20 pułku ułanów. W grudniu 1929 r. mianowany podpułkownikiem a w marcu 1930 r. jako dowódca obejmuje 5 pułk strzelców konnych. w Tarnowie. W kwietniu 1938 objął funkcję dowódcy 17 pułku ułanów Wielkopolskich w Lesznie. Dowodził nim w kampanii wrześniowej 1939 roku. 16 września generał Roman Abraham powierzył mu dowództwo Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Brygadą dowodził w ostatniej fazie bitwy nad Bzurą, w trakcie przebijania się przez Puszczę Kampinoską w stronę stolicy. W związku z reorganizacją kawalerii na terenie Warszawy, obejmuje ponownie dowództwo 17 pułku ułanów. Od 28 września 1939 roku do wiosny 1945 roku przebywał w niewoli niemieckiej. Po zakończeniu wojny został przyjęty do 2 Korpusu we Włoszech. 8 stycznia 1946 roku został dowódcą 4 pułku pancernego „Skorpion”, którym dowodził do rozwiązania jednostki w Wielkiej Brytanii w marcu 1947 r. Zamieszkał w Londynie, a później w Penrhos w Walii. Zmarł 19 grudnia 1976 roku w szpitalu w Penley. Został pochowany na cmentarzu w Pwllheli (hrabstwo Caernarfonshire, Walia).

Jego żona Zofia z d. Potocka ps. „Kaczka”, córka Barbara (ur. 1924)„Gozdawa” i syn Przemysław (ur. 1925)„Spiczak” byli żołnierzami AK w Obwodzie AK Dębica. Syn poległ 27 VII 1944 w walce z Niemcami.

Krzyż Złoty Orderu Wojennego „Virtuti Militari” (nr 00170), Krzyż Srebrny Orderu Wojennego „Virtuti Militari” (nr 5038), Krzyż Niepodległości, Order Odrodzenia Polski kl.V, cztery razy odznaczony Krzyżem Walecznych

Ignacy Kwalczewski, siedzi na środku, na krześle

Sprawdź podobne artykuły

Pomóż nam stworzyć

kronikę wydarzeń bohaterów i miejsc!

Jeśli posiadasz w domowym archiwum zdjęcia, notki prasowe, czy inne materiały, którymi chciałbyś się z nami podzielić, śmiało – napisz do nas! Dołożysz swoją cegiełkę do wspaniałego przedsięwzięcia, które będzie służyć i edukować nas jeszcze przez wiele pokoleń.

Jeśli chcesz podzielić się z nami częścią swojej historii,
prześlij je za pomocą poniższego przycisku

Bądź na bieżąco

Newsletter

Chcesz dostawać od nas informacje o najnowszych wydarzeniach, wystawach i artykułach? Zapisz się!

Dziękujemy za przesłanie nam
swojej historii

Dziękujemy za zapisanie się do naszego newslettera

Skip to content